Het is niet mogelijk Den Haag, de officiële hoofdstad van Nederland, een jachtige stad te noemen. Maar eenmaal per jaar dreigt er werkelijk gevaar, als men zich begeeft in het elegante en plezierige stadsdeel Scheveningen, met zijn grote parken en gebouwen. In 1969 was het de eerste keer dat de leden van de plaatselijke zwemclub een krankzinnig idee kregen. Het idee was om een speciale en gedenkwaardige gebeurtenis te organiseren, en wel om in zee te duiken op deze – meestal erg koude – nieuwjaarsdag. Bedenk wel, we zijn in Nederland, dus goddank waarschuwde iemand de politie.

Van jaar tot jaar werd het aantal deelnemers steeds groter. En in de ogen van de toeschouwers waren de deelnemers werkelijk helden. Nooit was het weer slecht genoeg om deze jaarinwijding te cancellen. Of het nu minus 10 graad Celsius was, of er raasde een sneeuwstorm, of er was extreem harde en koude wind, de duik is altijd doorgegaan.

In 2003, toen ik zelf een van de deelnemers was, was het werkelijk heel moeilijk om op het startsein te wachten, staande in het op ijsrotsen lijkende zand, vóór het zwemmen samen met nog 8500 deelnemers in de “vriendelijke en warme” oceaangolven. Natuurlijk is de Nieuwjaarsduik vandaag de dag goed georganiseerd.

Er wordt door de plaatselijke krant uitvoerig en exact informatie gegeven, bijvoorbeeld over de gevaren van het te veel afkoelen. Dit zijn belangrijke gespreksthema’s in Scheveningen. In allerlei groepen in de strandtenten vraagt men zich af: Hoe lang kun je zonder groot gevaar in het ijskoude water verblijven? De hoofdsponsor, een conservenfirma, ondersteunt deze Nieuwjaarsduik met warme soep en met twee tenten van wel 11.000 vierkante meter.

De oudejaarsnacht in Nederland is werkelijk schitterend en idioot tegelijk. Officieel is zwaar vuurwerk verboden, maar dit is Den Haag: op middernacht is het alsof er een vulkaan aan de zeekant werkt. En de volgende morgen? Halfwilde groepen met beschilderde gezichten dansen in de solide Haagse trams. En zo’n 10.000 toeschouwers bekijken de deelnemers, voor wie de warming-up om ongeveer 11.00 uur begint. Deelnemers komen uit heel Nederland, maar deze keer waren er ook deelnemers uit Australië, Rusland en Amerika.

De meeste deelnemers moeten buiten de centrale tenten blijven, die al overvol zijn met familieleden en kennissen met extra warme en droge kleding voor de deelnemers. En die deelnemers maken rituele dansen tegen de kou en de stevige zeewind.

Dit is werkelijk het zwaarste moment van de happening. Met ijskoude benen wacht je op het strand, in de zoutige snijdende wind. Als de reddingsteams, de brandweerlieden en de eerste hulpploegen klaar staan, klinkt om 12.00 uur het startsein.

Na lang wachten rennen 7500 deelnemers richting de zee. Nu komt het grote moment, de ontmoeting met de 2 meter hoge stormachtige golven, met een temperatuur van 2 graden Celsius. Het is alsof je hart stil staat. Je geeft je over aan de kracht van de ijskoude oceaan. En wat zie je rondom je? Veel deelnemers gedragen zich als op een zonnige stranddag, vertellen elkaar verhalen, terwijl ze tot hun nek in het water zijn, openen bier en flesjes wijn, maken grappen en vertellen elkaar gelukkige herinneringen.

Als je terugkomt op het strand voel je het zand niet, je voelt de wind niet, je voelt werkelijk helemaal niets. En voor je het uitschreeuwt van de pijn kom je bij de tent met de warme soep. Spoedig gaat de atmosfeer weer over naar lachen en praten, en zie je gelukzalige gezichten. Dit is werkelijk “Een minuut liefde met de Noordzee”. Want je voelt: na deze gebeurtenis kan in het komende jaar niets meer een probleem voor je worden. Je kunt er weer helemaal tegen.